2009/Mar/23

ช่วงเวลาหนึ่ง กลับมีหลากหลายความรู้สึกเกิดขึ้น เพื่อนคนหนึ่งกำลังจะบวชเป็นพระ เข้าสู่อีกโลกแห่งธรรมะ เราและผองเพื่อนต่างไปร่วมงาน ช่วยงาน ต่างก็พลอยอิ่มทั้งบุญ และอิ่มท้องไปตามๆกัน อนุโมทนาสาธุด้วย

กลับมาฉลองวันเกิดคนเดียวที่ห้อง มีคอมเม้นบ้างจากเพื่อนๆ ใน hi5 ขอบใจทุกคน ของขวัญ ไม่มีไม่เป็นไร แค่อยากได้คำพูดดีๆ เป็นกำลังใจในการใช้ชีวิตจากใครสักคน คนที่ทุกๆคนรู้ว่าใคร คนที่เขาจะไม่เคยคิดถึงเราสักนาที แต่ทุกนาทีของเรามักนึกถึงเขาเสมอ ขอแค่พูดว่า "แฮปปี้เบิร์ทเดย์" มันคงยากไป

เปิด hi5 ขึ้นมาอ่านคอมเม้น เจอผู้หญิงคนหนึ่ง เราเคยคุยกับเขาบ้างทาง hi5 ตามประสา คนที่รักคนๆ นั้นเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้รักตอบ เข้าไปขอบคุณเขาที่มาเม้นวันเกิดให้ แต่กลับไปเจอสิ่งที่เราไม่อยากจะรับรู้ที่สุดในชีวิต ประโยคเหล่านั้น ภาพพวกนั้น ในความคิดก็คิดว่าสักวันต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอยู่แล้ว แต่ทำไมใจมันรับไม่ได้สักทีนะ รู้ทั้งรู้อยู่แก่ใจ ยิ่งรับไม่ได้เมื่อคนๆนั้นเป็นคนบอกเราเองว่า ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ใช่ ไม่ได้คิดอะไรกับเขา เขามายุ่งเอง เขาคิดไปเอง แล้วทำไมเกิดอะไรขึ้น เราจะไปโกรธไปวีนเขาก็ไม่ใช่เรื่องเพราะไม่มีสิทธิ์อะไร ก็แค่ไปรักเขาเอง แค่ 7ปี
7ปีที่ทุ่มเท ทำทุกอย่าง ทนทุกอย่าง ทุกคำพูดที่มีคนว่ามา เราทน แต่วันนี้เราต้องทนทั้งเจ็บหัวใจตัวเอง แล้วก็เจ้บจากคำพูดที่ทุกคนปลอบใจเรา กลายเป็นว่า วันเกิดวันนี้ไม่มีคำว่า "แฮปปี้เบิร์ทเดย์"  มีแต่คำพูดเสียดแทงหัวใจ "อืม ก็คบ คบๆบ้าง "  "ไว้ค่อยโทรมาใหม่นะ เล่นเกมส์ก่อน"  "เออ ไม่โทรก็แล้วแต่"  เราไปขอเขามากไป ชีวิตของคนๆนึง ที่สะดุดแล้วไม่รุ้จะเดินไปทางไหน ชีวิตที่ขาดน้ำหล่อเลี้ยง ขาดกำลังและแรงบันดาลใจ ไม่รู้จะก้าวต่อไปยังไง ชีวิตหนึ่งที่จะหยุดและเหมือนจะหมดลมหายใจ แต่เขาไม่สนใจ กลับไปเล่นเกมส์ที่มันมีค่า มีความหมายกับชีวิตเธอ เกมส์ที่มีค่ามากกว่าจะหันมามองคนๆนึง ขอบคุณที่รักษาน้ำใจมาถึง 7ปี ชั้นไม่รู้ว่าจะรักใครได้มากกว่าคุณอีกไหม และจะยังรักใครได้อีก ชั้นจะรักคุณตลอดไป และจะรักคุณจนเมื่อหมดลมหายใจ

edit @ 23 Mar 2009 18:42:29 by O_indy

edit @ 23 Mar 2009 18:42:53 by O_indy

2008/Jun/22

บ้านหลังเก่า ซอมซ่อ รั่วฝน
อับจน ไร้เครื่องอำนวยความสุข
ไม่ได้รับการบำรุงรักษา
คนหนี เพราะบ้านมันไม่มีอะไรให้เสริมสร้าง "ความสุข"
อาจจะแวะเวียนมาบ้าง
มารื้อ มาถอน ปากระจกเล่น ให้มันร้าวมันแตก แล้วจากไป
จะกลับมาบ้างอาจเพราะ ยังอยู่ในเขตรั้วเดียวกัน แต่กระนั้น
บ้านก็ร้างเสียแล้ว


บ้านหลังใหม่ ไฉไล หรูหรา
มากด้วยราคา ข้าวของ
รสนิยม และน้ำใจ ความอารี
 

2008/May/31

 แต่เช้าเลย...เกิดไรขึ้นเนี่ยกะรถเมล์ไทย ขอด่าที "รถร่วมไทย(ตื๊ดดด)ทั้งหมด" แทบไม่มีรถเมล์วิ่งเลย มหัศจรรย์ใจจิงๆ ยังดีได้มารถกระป๋องมาถึงออฟฟิส เช็คกระทู้รูปที่บอร์ดคณะ มีอีชะนีเกรียมเกรียน มาเกรียนกระทู้กรู้  อย่าคิดว่าเปลี่ยนยูสเชอร์แล้วไม่รู้ สายกูเยอะ อินี่วอนซะแล้ว...... ทำกุหงุดหงิดไปครึ่งวัน

พอบ่ายเพื่อนร่วมงานเปิดเพลงชิวจัดพี่ที่ออฟฟิสแอบหลับเลย ขากลับเมฆตั้งเค้าอย่างกะเรื่อง "war of the world" มนุษย์ต่างดาวมามาสลายม็อบหรือวะ ลงตรงพรานนกเลยกินโจ๊กแถวนนั้น เกิดวินาทสันตะโรไรขึ้นเนี่ย พอกุจะจ่ายตังค์ฝนเสือกเทลงมา เจ้าของร้านโจ๊กใจดีให้หลบฝนได้ ชีวิตกุไม่เท่าไหร่ แต่น้อง D80 ยังอยู่ในความรับผิดชอบกุ เปียกชื้นไม่ได้ นั่งรอไปเรื่อยๆ เลยเขียนไดนี้ขึ้นมา ร้านโจ๊กใจดีร้าน "โจ๊กสยาม" อร่อยด้วย ไม่แพง ฝนมันตกหนักขึ้น แถมฟ้ายังผ่าลงมาเหมือนเรื่อง วอร์ออฟเดอะเวิร์ล จิงๆงะ ตูมๆ ถี่มากๆรอบทิศทางอีกตะหาก มันผิดปกตินะเนี่ย กรูอยู่กรุงเทพ ไม่ได้อยู่ รัฐเทกซัส ผ่าอย่างกะมีทอนาโด เออ ไปผ่าไอ้พวกโกงบ้านโกงเมืองซะก็ดี ชีวีพวกกูตาดำๆ จะได้ดีขึ้น